Simon Mulder

Mei 2026

Bio:

Simon Mulder (1986) woont in Amsterdam, studeerde vergelijkend-historische taalwetenschap te Leiden en wijsbegeerte en klassieke talen te Amsterdam. Hij doceerde van 2012 tot 2024 Grieks en Latijn in het middelbaar onderwijs en wijdt zich tegenwoordig geheel aan de literatuur. Hij schrijft essays en gedichten, waarbij hij zich richt op de vaste vorm (rijm en metrum). Daarnaast legt hij zich toe op de klassieke voordrachtskunst en draagt hij voor uit eigen werk, maar brengt ook klassiekers uit de literatuurgeschiedenis opnieuw tot leven op het podium. Behalve in Nederland trad hij op in België, Engeland, Frankrijk, Portugal, Rusland en Japan. Hij publiceerde essays in o.a. Awater en Hollands Maandblad en stelde diverse poëziebloemlezingen samen voor Uitgeverij HetMoet.

Verder is hij oprichter en artistiek leider van Stichting Feest der Poëzie, waarmee hij literaire evenementen met voordracht en muziek en soms ook film en theater organiseert, van literair-historische voorstellingen tot optredens door dichters en musici van nu. Samen met Rob van Kan organiseert hij sinds 2019 het Art Nouveau Festijn over Den Haag rond 1900. Sinds 2023 is hij voorzitter van het Louis Couperus Genootschap.

Cadzand-Bad – Sluis

Een eiland op de vaste wal gespoeld.

Dezelfde zon stort vuur over de velden

en reeft lichtzeilen op de Westerschelde;

dezelfde wind roept er – wat hij bedoelt?

Als er scholeksters kwetteren, of fel

een stille zuil van belfort, watertoren

tegen de einder afsteekt; een verloren

fietser langs een dijk schuift; of een bel

– geen al te late vogel meer te horen –

van stilte zich ’s nachts opblaast om het huis,

dan knerpt onder mijn voeten nog het gruis

van grindwegen op dijken: vreemde koren.

Een tussenland, waar ik ben aangeland:

de wind jaagt daar, roept door het jonge graan;

een dorpsbewoner veegt een stoepje aan;

vlak land, één lijn, geen groots verband.

De zee is zee, de duinen vormen duinen.

Barakken vullen zomerhuisjesdorpen,

die weilanden vol lelijkheid geworpen

opdat men er de golven langs kan struinen.

Een schaapskudde begraast er kalm een beemd.

Gebogen, niet gebroken door de zeewind

staan peppels waarbij men geen ja of nee vindt,

in ijle rijen, eigen en toch vreemd.

Wij werken samen met: