Mireille Geus

februari 2026

Twee weken mocht ik in het heerlijke huis in Oostburg doorbrengen. Twee weken van schrijversgeluk. Hele dagen in het fijne licht in de woning was ik aan denken, schrijven en doorwerken.

Het lukte me om meer dan de voorgenomen 20.000 woorden te schrijven. Dat betekende werken in de ochtend, middag en avond. Maar ook even naar het strand, langs het Groote Gat wandelen. Toen mijn lief over was uit Haarlem samen uiteten en naar het strand.

Alles was geweldig, ik ben hevig verliefd op het huis. Alleen als het donker begon te worden werd ik onrustig en in de nacht was ik soms bang. Het waren slechts mijn eigen gedachten, maar die zijn voor een schrijver al snel behoorlijk echt.

De nachtelijke scene uit deel vier van de Wereldvrouw serie kon ik hierdoor makkelijk schrijven.

Nachtelijk bezoek

Na een paar uur in bed bij Nathalie gelegen te hebben, wilde Gaya plots naar huis. 

Ze was er zomaar weggelopen. Alle troep van de leerlingenavond lag er nog. De klapstoelen stonden nog schots en scheef midden in haar woonkamer. Overal stonden vuile bordjes, kopjes en glazen. Een enkele lege fles. Servetten en de restanten van de door Nathalie zo zorgvuldig opgemaakte schalen. Nathalie had ook ruimte nodig in haar eigen bed, de koortsdromen die ze eruit aan het zweten was, lieten haar draaien, om en om en om. Gaya lag steeds in de weg en ze maakte zich al uren kleiner dan ze was.

Gaya verliet zo stil mogelijk het huis van Nathalie en stapte op haar fiets.

Eenmaal thuis begon ze voortvarend met opruimen. Maar na enkele minuten zakte ze toch vermoeid en teleurgesteld over het verloop van de leerlingenavond in een stoel.

Er werd op de deur geklopt. Gaya schrok. Het was midden in de nacht. Ze keek op de elektronische wekker van haar gasfornuis. 2.22 uur.

Wie kon dat zijn?

Haar hart klopte meteen in haar keel. Mensen konden inmiddels weten dat ze alleen woonde, mannen konden er misbruik van maken.

Er werd luid op de deur gebonsd.

Boven haar hoorde ze voetstappen, iemand die een raam opende. Dat moest de boven buurman zijn. Ze kende hem niet, hij was hier komen wonen nadat het stel boven haar een baby kreeg en verhuisden.

Gaya vond het prima dat ze weggingen. De vrouw van het stel had haar schrik aangejaagd door een woningruil af te willen dwingen toen ze zwanger was. Zij kon wel met minder ruimte toe, zei ze. Na haar weigering was het nooit meer ontspannen geweest om elkaar te treffen, meestal bij de voordeur. Toen hun verhuiswagen wegreed, ademde Gaya opgelucht uit. 

‘Wat mot je, idioot?’ blafte de bovenbuurman, ‘ga in je eigen straat iedereen wakker bonzen!’

Gaya liep haar hal in, naar de voordeur en keek door het spionnetje.

Die lieve Yusuf stond voor haar deur. Hij leek dronken. Of minstens heel erg in de war.

Wat moest ze doen? 

Weer bonsde hij op de deur. Ze deed de buitenlamp aan. Waarom geen idee. Hij schreeuwde enthousiast. Snel trok Gaya de deur open. Yusuf keek naar haar, naar de deur, alsof ze zojuist een geweldige tovertruc had uitgevoerd. Net was de deur nog dicht en nu open. Hij lachte traag. Ze rook zijn drankkegel. Hij deed een stap naar voren en ze aarzelde. Wilde ze wel een dronken man in haar woning laten? 

Fotografie: © Oscar van Beest 2026